بدن من، گیاه من از نگاه مربی
نام بردن اجزای بدن و گیاه در کتاب علوم اول و دوم معمولاً با یک تصویر بزرگ و چند پیکان انجام میشود؛ این بازی همان صفحه را زنده میکند. برچسبی مثل «آرنج» یا «ریشه» بالای صفحه میآید و کودک روی تصویر نقطهٔ درستش را میزند تا برچسب همانجا بنشیند. از صورت و دست شروع میکند، به بدن از سر تا پا و بخشهای گیاه میرسد و بعد فلس ماهی، پر پرنده، سبیل گربه و شاخک پروانه را پیدا میکند تا تصویری کامل با نام همهٔ بخشها بسازد.
پیوند نام و جای آن
کودکی که واژهٔ «مچ» را شنیده ولی نمیداند دقیقاً کجاست، اینجا واژه را به نقطهای مشخص روی تصویر میچسباند. این پیوند میان نام و مکان، واژههای علمی را از حفظ طوطیوار بیرون میآورد و به تصویری ذهنی تبدیل میکند که بعداً آسانتر به یاد میآید.
نقشهٔ ذهنی بدن
مرحلههای «گردن و شانه»، «آرنج و زانو» و «بدن من از سر تا پا» کمک میکنند کودک تصویر دقیقتری از بدن خودش بسازد. او میتواند بعد از بازی همین بخشها را روی بدن خودش نشان دهد؛ شناختی که در ورزش، کشیدن آدمک و گفتن جای درد به بزرگترها به کارش میآید.
ایستادن روی جزئیات
پیدا کردن سبیل گربه، شاخک پروانه یا فلس ماهی یعنی نگاه کردن به بخشهای کوچک یک تصویر بزرگ. کودک تمرین میکند چشمش را بیهدف روی کل صحنه نچرخاند و روی جزئیات مکث کند؛ نوعی توجه دیداری که در خواندن کتاب مصور و کار با نقشه هم لازم میشود.
تصویری که خودش کامل کرد
هر برچسب درست روی تصویر میماند و تصویر کمکم پر میشود؛ نقطهٔ نادرست فقط لحظهای قرمز میشود و کودک جای دیگری را امتحان میکند. دیدن تصویری که با تلاش خودش تکمیل شده، حس توانستن را ملموس میکند و شوق رفتن به تصویر بعدی را میسازد.
پیشنهاد به پدر و مادرموقع لباس پوشیدن یا حمام، بازی «کجاست؟» را اجرا کنید: شما نام بگویید و کودک مچ، آرنج یا شانهاش را نشان دهد. کنار گلدان خانه هم بنشینید و ساقه و برگ و، اگر پیدا بود، ریشه را با هم پیدا کنید و نام ببرید.