۱تشبیه و استعاره
تشبیه یعنی مانند کردن چیزی به چیز دیگر. چهار رکن دارد: مشبّه (آنچه تشبیه می‌شود)، مشبّه‌به (آنچه به آن تشبیه می‌شود)، ادات (مثل، چون، همچون، مانند، به‌سان) و وجه شبه (ویژگی مشترک). در «دلش مانند دریا وسیع است»: دل/دریا/مانند/وسیع. ادات و وجه شبه ممکن است حذف شوند؛ «دایه‌ی ابر» و «مهد زمین» تشبیه فشرده‌اند (ابر مانند دایه، زمین مانند گهواره).
استعاره تشبیهی است که فقط مشبّه‌به در آن مانده: «فرش زمردین» به جای «سبزه»؛ «سرو» به جای «یار بلندقامت». تشخیص یعنی دادن ویژگی انسانی به غیرانسان: «ابر می‌گرید»، «باد صبا را گفته».
۳ بخش دیگر، با مثال‌های حل‌شده و دام‌های تستی، در نسخهٔ کامل تیزهوش است؛ همراه همهٔ ۳٬۱۲۸ سؤال و ۱۰ آزمون آزمایشی.
۶۹۹٬۹۹۰ ۳۹۹٬۹۹۰ تومان پیش‌فروش تا ۳۰ آذر
۶ سؤال رایگان این درس
در جمله‌ی «چهره‌اش چون ماه می‌درخشید»، مشبّه‌به کدام است؟
در جمله‌ی «سخنش مانند عسل شیرین بود»، وجه شبه کدام است؟
در کدام عبارت ادات تشبیه و وجه شبه هر دو حذف شده‌اند؟
در عبارت «دایه‌ی ابر بهاری را فرموده تا بنات نبات در مهد زمین بپرورد» چند تشبیه هست؟
در «فرّاش باد صبا را گفته تا فرش زمردین بگسترد»، «فرش زمردین» استعاره از چیست؟
در کدام عبارت استعاره هست ولی تشبیه نیست؟
۳۷ سؤال دیگر این درس در تیزهوش است.