حفظ کردن جدول ضرب یا جمعهای تا بیست با تکرار خشک خستهکننده است و زود فراموش میشود. چیزی که این حقایق عددی را ماندگار میکند، دیدن یک واقعیت از دو طرف است. مسابقهٔ ریاضی دو بازی آشنای سالن را کنار هم گذاشته: در بینگو کودک جواب پرسش را میان عددهای کارتش پیدا میکند، و در دارت، با زدن خانههای صفحه، خودش عدد هدف را میسازد. در پایهٔ دوم جمع و تفریق تا بیست و بعد تا صد، در پایهٔ سوم جدول ضرب و تقسیم بهعنوان عکس ضرب، در پایهٔ چهارم ضرب و تقسیم بر ۱۰ و ۱۰۰ همراه با عدد گمشده، و در پایهٔ پنجم کسری از یک عدد، از نصف تا کسرهایی مثل سهچهارم.
پیدا کردن، بعد ساختن
در هر مفهوم، اول بینگو میآید: پرسش داده شده و کودک جواب را پیدا میکند. بعد دارتِ همان عمل: عدد هدف داده شده و کودک باید بفهمد کدام خانه و کدام حلقه آن را میسازد. دارت هر ترکیب درستی را میپذیرد، پس کودک تشویق میشود راه خودش را پیدا کند، نه یک جواب از پیش تعیینشده.
تقسیم، ضربی پنهان
در پایهٔ سوم پرسشهای ضرب و تقسیم روی یک کارت با هم میآیند: «۵۶ ÷ ۸» کنار «۶ × ؟ = ۴۸». کودک کمکم میبیند هر تقسیم یک ضرب پنهان است و اگر جدول ضرب را بلد باشد، تقسیم را هم بلد است. همین نگاه، سالهای بعد کسر و تقسیمهای بزرگتر را هم برایش سادهتر و آشناتر میکند.
کسری از یک مقدار
در پایهٔ پنجم پرسشهایی مثل «دوسومِ ۱۲» با کسر عمودی، همان شکل کتاب، نوشته میشوند و جواب همیشه یک عدد درست است. کودک یاد میگیرد مقدار را بر مخرج تقسیم کند و حاصل را در صورت ضرب کند. کار از نصف شروع میشود، به کسرهای واحد میرسد و در پایان به کسرهایی مثل سهچهارم.
نوار زمان بیجریمه
در بعضی مرحلهها نوار زمانی بالای پرسش هست، ولی فقط امتیاز سرعت کوچکی میدهد و تمام شدنش هیچ اثری ندارد. کودک با یک ضربه میتواند آن را پنهان کند. ستاره فقط از اشتباهها حساب میشود و بعد از دو اشتباه، خانهٔ درست طلایی میدرخشد. کودکانی که از زمان میترسند، با آرامش بازی میکنند.